nagle w te kilka minut chcę ci opowiedzieć cały świat:
sny dzielone z siostrą,
dziwaczne książki taty,
historię międzynarodowego handlu widzianą w galerii sztuki,
jak zemdlałam na lekcji biologii
i to, że jutro ubiorę kalosze i płaszcz w białe grochy.
chcę opowiedzieć ci ciebie:
jak wibruje ci głos, kiedy się śmiejesz.
i to, że kiedy milkniesz, to zupełnie nie wiem,
skąd mam tyle czułości, rozległe akweny.
to wszystko jest o nas:
tych, których nie ma.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz